North&South

Na grach dzisiaj wszyscy się znają – serwisy, blogi, fora, gracze, wszyscy, którzy choć raz widzieli komputer lub konsolę. A jak się znają to analizują branżę, której wieszczą upadek przez m.in. casuali. To iście mordorowe plemię naszych dzieci, ojców, wujków, dziewczyn, narzeczonych, żon, ładnych sąsiadek, kolegów z biura czy koleżanek z firmy tylko psuje rynek hardcorowców nabijając kabzy producentom gier muzycznych i familijnych. A casual jako target ma się świetnie – tylko, że gracz taki powstał gdzieś w czasach konsoli Atari 2600, a nie kolejnych next genów. Podobnie jak gry dla casuali – np. moi mili, dzisiejszy bohater odcinka: North&South.

Na giełdzie częsty był obrazek, gdy do stolika zastawionego kompem, monitorem i katalogami z Amiga Action podchodził dość zdezorientowany klient. Gdy po pierwszym przejrzeniu kolorowych obrazków wciąż miał w oczach tę niepewność, a konkurencja/kolega Eureka czy Puzon już startował by go nęcić jakimś tytułem, odpalało się szybko North&South i klikało na fotografa:

North&South (zostańmy przy oryginalnym tytule) to jeden z pierwszych tzw. must have-ów. Amigowa inicjacja niejednego nerda i świetna zabawa dla dwóch graczy. Tu ciekawostka – drzewiej może mało znana – North&South to efekt fascynacji ekipy Infogrames belgijskimi komiksami Les Tuniques Bleues (The Blue Jackets). Wojna Północ-Południe na wesoło kreską miłośników czekoladek to ponad 50 albumów w wersji francuskiej i jak na razie 3 w bardziej cywilizowanych przekładach.

Gra była cudownie nieskomplikowana. Oto na mapie symbolizującej Amerykę Północną przesuwamy wedle uznania armie Jankesów lub Konfederatów. Na początku wypadało ustalić poziom trudności, włączyć/wyłączyć utrudniaczy w postaci Indian czy kumpli Maczety (pamiętam, że gdy pierwszy raz zobaczyłem występ Indianina prawie udusiłem się ze śmiechu – Cmdr JJA) oraz wybrać warunki pogodowe (burza wstrzymywała ruch armii). Celem gry było wyeliminowanie wszystkich jednostek przeciwnika, a środkiem ku temu zajęcie stanów i fortów/stacji, na których zatrzymywała się ciuchcia zbierająca podatki. Przesunięcie armii na fort przenosiło zabawę do ekranu prostej (prostej? – Cmdr JJA) platformówki, gdzie sterując wojakiem należało dobiec do flagi. Aby nie było za prosto, droga roiła się od żołdaków przeciwnika, psów, skrzynek z TNT i dziurawych murów. Wyścig z czasem miał największy sens przy opcji dla 2 graczy bo wtedy nasz protagonista mógł sterować obrońcami. Aj i zapomniałem – można było napaść na pociąg!

Największy fun w North&South to potyczki. Spotkanie dwóch armii przenosiło nas na jedno z trzech pól bitew, gdzie zaczynała się jatka. Mając do dyspozycji artylerię, kawalerię i piechotę należało szybko, najlepiej z jak najmniejszymi stratami, ubić przeciwnika. Truizm, lecz potyczki weteranów North&South kończyły się zazwyczaj ogromnymi stratami po obu stronach. Idealna taktyka polegała na oddaniu działami trzech celnych strzałów. Pierwsze dwa rozbijały artylerię przeciwnika, trzeci rzezał kawalerię. Pozostałe sześć (artyleria mogła oddać tylko dziewięć strzałów, potem ściągana była z pola bitwy) można było poświęcić na dobicie piechoty i resztek wroga. Inna wymagała zręczności w sterowaniu kawalerią i wyrżnięciu armat, następnie piechoty.

Taktyki niezłe w teorii, gdyż w dynamicznych warunkach potyczek w North&South niemal nie do zrealizowania. Raz, AI oszukiwało sterując wszystkimi jednostkami na raz – my tylko jedną. I dwa, w walce z kumplem ten drugi starał się zrobić dokładnie to samo, co zamieniało bitwę w pojedynek artylerii przerywany chaotycznymi szarżami kawalerii. Ludzie, ile to dawało frajdy! Z kompem może na krótko i po jakimś czasie zabawa mogła się nudzić, jednak w wersji dwuosobowej rządziła.

Obrazu doskonałości dopełniała fantastyczna kolorowa i komiksowa grafika oraz skoczna, wesoła muza autorstwa Charlesa Calleta (obecnie idealna na imprezy pięciolatków). Nad programem czuwał Stéphane Baudet, dzisiaj kierujący pracami nad m.in. serią Assasin Creed. I na koniec dla zasady: North&South, w wersji dość szkaradnej, ukazał się na 8-bitach: C64 i ZX Spectrum oraz Atari ST, Amstradzie i PC (CGA, EGA). A pograć można na stronach TheCompany.pl.

 

Muzyczki:

 

Gameplay:

 

Rzyg na PC:

 

Komenty FB

komentarzy